منابع انسانی

مديران نيروي انساني همه روزه در معرض تصميم‌گيري براي جذب، نگهداري، تخصيص، جابه جايي، ارتقاء، آموزش، مأموريت، انتصاب، تشويق، تنبيه، غيبت، مرخصي، استعفا، تعليق، برکناري، ... و صدها رويداد متنوعي هستند كه با برنامه و يا بدون برنامه رخ مي‌دهند و انتظار مي رود که اين تصميمات به گونه‌اي اتخاذ شوند که تعادل نياز و موجودي در هر بخش و هر تخصص برقرار مانده، ضمن آنکه از چارچوب مقررات و ضوابط و بودجه عدول نگردد و در عين حال افزايش بهره وري فرد و سازمان را توأماً در پي داشته باشد.

امروزه استفاده بهینه از منابع سازمانی خصوصاً افزایش مستمر بهره وری و اثر بخشی نیروی انسانی از مؤلفه‌های اساسی و تاثیرگذار در فرآیند رشد و توسعه سازمان ها و بنگاه های اقتصادی به شمار می‌رود و از سوی مدیران سازمان ها، توجه ویژه ای به توسعه کیفی منابع انسانی صورت می گیرد به طوری که آن را به بی بدیل ترین سرمایه های سازمانی ارتقاء داده است.

به لحاظ سيستمي، بخش مديريت نيروي انساني (Human Resource Management) پيچيده ترين و سيال ترين بخش نظام مديريت منابع سازماني هر سازمان را تشکيل مي‌دهد. این مهم بدون به کارگیری نرم‌افزارهای کارآمد در تعامل و یکپارچگی با سایر سیستم های عملیاتی و اطلاعاتی سازمان امکان پذیر نمی باشد. از همین رو شرکت مهندسی نرم افزار رایورز در طول ربع قرن فعالیت موثر و مستمر خویش، همواره توجه ویژه و رو به تزایدی به این سیستم به مثابه تضمین توسعه پایدار سازمان ها مبذول داشته است و در سال های اخیر نیز با توسعه کمی و کیفی نرم افزارهای حوزه اداری و مدیریت منابع انسانی و تعمیق روابط مکانیزه آنها با زنجیره سیستم های یکپارچه رایورز، گام مهمی در راستای تحقق اهداف مشتریان برداشته است.

اجزاء مهم و اصلی سیستم جامع اداری و منابع انسانی رایورز به قرار زیراست:

  • سیستم مدیریت منابع انسانی شامل زیر سیستم های تشکیلات و کارگزینی، جذب، رفاه، آموزش، حضور و غیاب
  • سیستم تایم شیت نیروی انسانی (جهت استفاده برای محاسبه بهای تمام شده فعالیت ها)

با به کارگیری این سیستم‌ها و با توجه به تحت وب بودن بخش های مورد انتظار کاربران و ارتباط این بخشها با سایر سیستم های حوزه MIS برای تحقق مدیریت گردش کار، دیگر انجام فعالیت های سازمانی محدود به درون سازمان نمی شود و باعث کاهش حجم انبوه فرآیندهای دستی و کاهش قابل توجه فواصل اطلاعاتی نه تنها در این حوزه بلکه در تمام حوزه های سازمان می‌شود. این امر از یکسو کاهش زمان تراکنش‌های انسانی را موجب می‌شود و از سوی دیگر کاهش منابع مورد نیاز برای فعالیت‌ها و در نتیجه به کارگیری منابع آزاد سازمان و افزایش سرعت، دقت و کاهش هزینه‌ها را به دنبال دارد.